Η Σπιναλόγκα στο μικροσκόπιο του σκοτεινού τουρισμού

Σε προηγούμενο άρθρο μιλήσαμε για την νέα ανερχόμενη τάση τουρισμού, τον σκοτεινό τουρισμό. Στο άρθρο αυτό, θα μιλήσουμε για τη Σπιναλόγκα που αποτελεί μνημείο σκοτεινού τουρισμού. Ο λόγος είναι η ιστορία της ως χώρος συγκέντρωσης των λεπρών, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και όλης της Ευρώπης. Το νησί απέκτησε ιδιαίτερη δημοσιότητα με τη συγγραφή του βιβλίου της Victoria Hislop “Το νησί” . Στη συνέχεια, τη μεταφορά του στη τηλεόραση ως τηλεοπτική σειρά.

Σπιναλόγκα, πηγή: .businessnews.gr

Γεωγραφικά στοιχεία:

Η Σπιναλόγκα, είναι μια βραχονησίδα 85 στρεμμάτων. Έχει υψόμετρο 53 μέτρα και βρίσκεται στο στόμιο του φυσικού λιμένα της Ελούντας στον νομό Λασιθίου της Κρήτης. Είναι ένα άνυδρο και άγονο νησί. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, οχυρώθηκε και απέκτησε διαφορετικές χρήσεις και ρόλους στο πέρασμα των αιώνων.

Ονομασία του νησιού:

Υπάρχουν δύο θεωρίες για το πως προέκυψε η ονομασία του νησιού. Κατά την πρώτη άποψη, το νησί ονομαζόταν από τα αρχαία χρόνια “Καλυδών“. Μετά τη κατάληψη του νησιού, οι Ενετοί, άκουγαν την έκφραση “στην Ελούντα” από τους ντόπιους. Καθώς δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι σήμαινε, το πρόφεραν “spina lunga” που σήμαινε “μακρύ αγκάθι”. Έτσι, κατά παράφραση πήρε το όνομα Σπιναλόγκα.

Πηγή: http: 2.bp.blogspot.com

Ιστορικά στοιχεία

Η ιστορία της Σπιναλόγκας, ακολουθεί την ιστορία της Ελούντας κατά τα προϊστορικά χρόνια. Λόγω της θέσης του, το νησί ήταν οχυρωμένο από την αρχαιότητα. Ο σκοπός ήταν να μπορεί να προστατευτεί η είσοδος στο λιμάνι της αρχαίας πόλης Όλους. Οι Ενετοί, άρχισαν να οχυρώνουν το νησί το 1574 όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Κύπρο. Ο λόγος ήταν να διαφυλάξουν στον κόλπο της Ελούντας τα πλοία από τον τούρκικο στόλο και τους πειρατές. Επίσης, ήθελαν να εξασφαλίσουν τις αλυκές της Ελούντας όπου έπαιρναν το αλάτι για τη Μεσευρώπη.

Μετά τη κατάληψη της Κρήτης από τους Τούρκους (1649), η Σπιναλόγκα έμεινε για άλλα 65 χρόνια στα χέρια των Ενετών. Μετά πέρασε στους Οθωμανούς. Το διάστημα των 65 ετών, έβρισκαν στο νησί καταφύγιο οι επαναστάτες Κρητικοί (Χαίνηδες).

Πηγή: apopsilive.gr

Λεπροκομείο:

Μέχρι το 1905, οι λεπροί της Κρήτης βρισκόταν απομονωμένοι στη “Μεσκινιά” έξω από το Ηράκλειο. Μετά, μεταφέρθηκαν στη Σπιναλόγκα καθώς θεωρούνταν εστία μόλυνσης για τον υπόλοιπο λαό. Έτσι, μετέφεραν τους λεπρούς που ζητιάνευαν εξαθλιωμένοι στη Σπιναλόγκα. Αρχικά μόνο από τη Κρήτη και σταδιακά από όλη την Ευρώπη. Η Σπιναλόγκα μετατράπηκε σε μια απέραντη τρώγλη. Σε ένα νεκροταφείο υπό προθεσμία, χωρίς την παραμικρή οργάνωση, χωρίς φαρμακευτική αγωγή για τους λεπρούς, χωρίς ελπίδα. (Cretan Beaches 2015)

Ο πληθυσμός του νησιού έφτασε τους 1000 κατοίκους. Οι πιο πολλοί λεπροί, οδηγούνταν στη Σπιναλόγκα με τη βία. Γνώριζαν πως θα περνούσαν εκεί την υπόλοιπη ζωή τους χωρίς καμία ελπίδα επιστροφής. Χαρακτηριστική είναι η επιγραφή στην είσοδο του λεπροκομείου που προειδοποιούσε τους νεοεισαχθέντες: “Ο εισερχόμενος να αποθέσει κάθε ελπίδα”. Οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν, ήταν πολλές όμως κατόρθωσαν να δημιουργήσουν μια φιλήσυχη κοινότητα που τους ένωνε η ασθένεια τους.

Αργότερα, το Λεπροκομείο αναβαθμίστηκε, καθώς διέθετε διευθυντή, ιατρό, νοσηλευτικό προσωπικό, επιστάτη, ιερέα και οικονομική υπηρεσία. Ο Επαμεινώνδας Ρεμουντάκης (φοιτητής ιατρικής) ήταν ο άνθρωπος που πάλεψε για τη Σπιναλόγκα. Κατάφερε να πετύχει συχνότερες επισκέψεις γιατρών, φρόντισε να απολυμαίνονται οι αυλές σπιτιών και οι δρόμοι. Ακόμη, μπόρεσε να εγκαταστήσει ηλεκτροπαραγωγικές μηχανές για να φωτίζονται οι δρόμοι του νησιού. Τελικά, το 1957 με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών και την ίαση των λεπρών το λεπροκομείο έκλεισε και το νησί ερήμωσε. Ένας μόνο ιερέας έμεινε στο νησί ως το 1962 για να μνημονεύει τους λεπρούς.

Κάποιοι από τους κατοίκους της Σπιναλόγκας οδηγούνταν στο λεπροκομείο λόγω πολιτικών ή κοινωνικών διαφορών. Απαραίτητη ήταν η δωροδοκία των υπεύθυνων γιατρών με σκοπό μια ψευδή διάγνωση. Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που άνθρωποι κατέληγαν στη Σπιναλόγκα ενώ δεν υπήρχε η βεβαιότητα για την ασθένεια τους. Συνήθως αυτό γινόταν όταν οι οικογένειες διέθεταν ιστορικό ασθενών).

Πηγή: cretablog.gr

Σημερινή εποχή:

Από τη δεκαετία του ’70, λόγω του αυξανόμενου ενδιαφέροντος πολλών τουριστών, άρχισε η αναστήλωση του νησιού. Το φρούριο και η καστροπολιτεία διατηρούνται σε καλή κατάσταση και το νησί θεωρείται από τα σημαντικότερα θαλάσσια οχυρά της Μεσογείου. Η Σπιναλόγκα είναι ο δεύτερος πιο επισκέψιμος αρχαιολογικός χώρος στη Κρήτη μετά τη Κνωσό. Κάθε χρόνο, πάνω από 300.000 άτομα επισκέπτονται το νησί. Τα καραβάκια ξεκινούν από τον Άγιο Νικόλαο, την Ελούντα και τη Πλάκα καθώς απέχει περίπου 800 μέτρα από το νησί.

Τα τελευταία χρόνια γίνεται προσπάθεια από τους τοπικούς φορείς για να ενταχθεί στα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Η προσπάθεια αυτή θα ενισχυθεί με συναυλία στο νησί με το μουσικό έργο “Απόκοπος η Σπιναλόγκα”. Αν ο στόχος επιτευχθεί, η Σπιναλόγκα θα είναι το μοναδικό μνημείο της Κρήτης που θα συμπεριληφθεί στον κατάλογο.

Το άρθρο αυτό είναι μια από τις πολλές ιδέες που μας έστειλε η Ν. Πυργιωτάκη, αλλά και πολλών επίσης ατόμων από σελίδες που δημοσιεύτηκε το άρθρο στο Facebook. Αν και εσείς έχετε κάποιες με περίεργα γεγονότα ή τόπους που συνέβη κάτι ανεξήγητο ή παράξενο, αφήστε μας ένα σχόλιο με την ιδέα σας. Εμείς θα το ψάξουμε και ίσως είναι το επόμενο άρθρο.

Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν:

– touristorama.com

– exploreCrete2016

-cnn.gr

-haniotika-nea.gr

-el.wikipedia.org

– bestwaytravel.gr

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Don`t copy text!