Η οικογενεια που έζησε για 40 ολόκληρα χρόνια αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο

Το 1936 η οικογενεια Lykov αποφάσισε να ζήσει μακριά από τον πολιτισμό και μετακόμισε μέσα στο Σιβηρικό δάσος, όπου έμεινε εκεί σε πλήρη απομόνωση έως το 1978.

Smithsonian Agafia (αριστερά) και Natalia Lykov

Το 1978, ένας πιλότος ελικοπτέρου που πετούσε πάνω από τα δάση της Σιβηρίας παρατήρησε κάτι που του φάνηκε περίεργο.

Ο πιλότος είδε ένα ξέφωτο αρκετά ψηλά πάνω σε μια βουνοπλαγιά. Προς μεγάλη του έκπληξή, εκεί στο ξέφωτο είδε ότι το έδαφος εμοιαζε σαν καποιος να το είχε καλλιεργήσει. Τότε κατάλαβε ότι πρέπει να υπήρχαν καποιοι άνθρωποι εκεί κοντά.

Όμως αυτό το βουνό βρισκόταν σχεδόν 200 χιλιόμετρα μακριά από τον πιο κοντινό οικισμό και οι σοβιετικές αρχές δεν είχαν στα αρχεία τους καποιον καταγεγραμμένο να κατοικεί εκεί.

Αποστολή του πιλότου ήταν να βρει ένα σημείο για να προσγειωθεί μια ομάδα γεωλόγων που βρίσκονταν στην περιοχή για να αναζητήσουν σιδηρομεταλλεύματα. Όταν οι γεωλόγοι έμαθαν το περιστατικό, αποφάσισαν να ερευνήσουν την περίπτωση.

Αφού λοιπόν βρέθηκαν στο βουνό, ανακαλυψαν μια καλύβα να βρίσκεται κοντά σε ένα ρυάκι.

Η καλύβα είχε μόνο ένα ενιαίο δωμάτιο που ήταν στενό, μύριζε μούχλα, βρώμικο και πολύ κρύο. Το δάπεδο του ήταν φτιαγμένο από φλοιό πατάτας και κομμάτια από φλοιό πεύκου. Ήταν δύσκολο να πιστέψουν ότι κάποιος άνθρωπος ζούσε εκεί κάτω από αυτές τις συνθήκες.

Προς μεγάλη τους έκπληξη όμως γρήγορα βρήκαν ότι εκεί κατοικούσε μια οικογενεια 5 ατόμων, η οικογενεια Lykov.

Smithsonian Η Agafia και ο Karp Lykov

Ο αρχηγός της οικογενείας ήταν ένας ηλικιωμένος άντρας που λεγόταν Karp και ο οποίος άνηκε στην θρησκευτική σέκτα των Παλαιών Πιστών. Μετά την κατάληψη της εξουσίας της Ρωσίας από τους αθεϊστές Μπολσεβίκους το 1917, τα μέλη της σέκτας αντιμετώπισαν διώξεις. Οι Μπολσεβίκοι απαγόρευσαν τον Χριστιανισμό και δολοφόνησαν τον αδελφό του
Karp στις παρυφές του χωριού του το 1936. Ο Karp γρήγορα αντέδρασε, μάζεψε την οικογενεια του και έφυγαν όσο πιο μακριά από τον πολιτισμό μπορούσαν.

Πήρε την σύζυγο του (Akulina) και τα δυο τους παιδιά (Savin and Natalia) βαθιά μέσα στο σιβηρικό δάσος, και περάσαν εκεί σε πλήρη απομόνωση τις επόμενες 4 δεκαετίες της ζωής τους.

Κατά τη διάρκεια της διαμονής τους εκεί στην άγρια φύση, η οικογένεια Lykov απέκτησε δύο ακόμη παιδιά (τον Dmitry και την Agafia). Κανένα από αυτά τα παιδιά δεν είχε δει πότε άλλον άνθρωπο, πέρα από της οικογενείας τους, μέχρι την στιγμή που τους βρήκαν οι γεωλόγοι το 1978.

Παρόλο που η οικογένεια Lykov ήταν σε θέση να κάνει δύο παιδιά ενώ ήταν στην ερημιά, η απομόνωση δεν βοηθούσε στην επιβίωση τους. Έπρεπε να χρησιμοποιήσουν ύφασμα κάνναβης για να αντικαταστήσουν τα ρούχα τους και να δημιουργήσουν πάτους παπουτσιών από φλοιό σημύδας για να επισκευάσουν τα παπούτσια τους. Όταν οι βραστήρες τους σκούριαζαν πάλι ο φλοιός σημύδας ήταν το καλύτερο υλικό για να φτιάξουν νέα σκεύη. Επειδή όμως αυτά δεν μπορούσαν να τοποθετηθούν απευθείας πάνω από την φωτιά, το μαγείρεμα έγινε πολύ πιο δύσκολο.

Όταν μια χιονοθύελλα κατεστρεψε την καλλιέργεια τους το 1961, η οικογένεια αναγκάστηκε να φάει παπούτσια και φλοιό δέντρου για να επιβιώσει. Η Akulina επέλεξε να πεθάνει από την πείνα, έτσι ώστε τα παιδιά της να μην πεινάσουν.

Wikimedia Commons Το Σιβηρικό Δάσος

Δεδομένων των κακουχιών που υπέστη η οικογένεια στην ερημιά, είναι εκπληκτικό το πόσο απρόθυμοι ήταν να δεχτούν βοήθεια από τους γεωλόγους και να εγκαταλείψουν το δάσος.

Αρχικά, το μόνο δώρο που η οικογένεια θα δεχόταν από τους γεωλόγους ήταν το αλάτι. Τελικά όμως κατέληξαν να δέχονται μαχαίρια, πιρούνια, σιτηρά, ρυζι μέχρι και φακό.

Παρ ‘όλα αυτά, το 1981, τρία από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας πέθαναν μέσα σε λίγες μέρες το ένα μετά από το άλλο. Όταν ο Ντμίτρι έπαθε πνευμονία, οι γεωλόγοι τους πρότειναν να καλέσουν ένα ελικόπτερο για να τον οδηγήσουν σε νοσοκομείο. Αλλά εκείνος δεν ήθελε να εγκαταλείψει την οικογένειά του και είπε στους γεωλόγους: «Ένας άνθρωπος ζει από οτιδήποτε του δίνει ο Θεός».

Κάποιοι υποψιάστηκαν ότι οι θάνατοι των παιδιών οφείλονταν στους γεωλόγους που μετέφεραν σε εκείνους μικρόβια στα οποία δεν είχαν αναπτύξει αντισώματα. Ωστόσο, ο συγγραφέας Vasily Peskov (συγγραφέας ενός βιβλίου του 1992 για την οικογένεια Lykov) δηλώνει ότι αυτό δεν συνέβη και ότι ο Savin και η Natalia υπέφεραν από νεφρική ανεπάρκεια.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, μετά από τους θανάτους, οι γεωλόγοι προσπάθησαν να πείσουν τον Karp και την Agafia , να φύγουν από το δάσος. Και οι δύο αρνήθηκαν αφού ήταν αφοσιωμένοι στον απλό τρόπο ζωής τους.

Μετά το θάνατο του πατέρα της το 1988, η Agafia έμεινε μόνη της. Έγινε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες όταν τον Ιανουάριο του 2016 και σε ηλικία 71 ετών, μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με τα πόδια της. Αφού έγινε καλά στην υγεία της επέστρεψε πάλι πίσω στο βουνό, στο σπίτι της!

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Don`t copy text!